Hocus Pocus of toch niet?!

De bel. Ik werp nog een snelle blik in de spiegel en loop naar beneden.
Als ik de deur opendoe staat er een charmante, goedlachse dame van 70 jaar voor me.
Met een vlot ‘hoihoi’ begroet ze mij. Ik loop haar voor naar mijn werkkamer en onderweg kletsen we wat over koetjes en kalfjes.

Deze dame is toe aan verandering. Daarom gaan we vandaag haar leven in kaart brengen en vertalen in kleuren.

Onder het inschenken van een kopje thee, geef ik haar wat achtergrondinformatie. Ik leg haar uit dat kleur gereflecteerd licht is, een zíchtbare golflengte of straling. De stralen die ons oog níet kan zien zijn bijvoorbeeld de radiogolven, röntgenstralen, magnetron UVA, UVB en de gammastralen. Geen abracadabra dus. Pfff, gelukkig maar, want daar is deze dame veel te nuchter voor!

Ik vertel dat elke kleur zijn eigen golflengte en trilling heeft, maar daarmee ook een andere boodschap of emotie.
De kleuren die we (vaak intuïtief) kiezen beïnvloeden ons en ook de mensen om ons heen. Dat we door andere kleuren te kiezen iets anders communiceren, naar onszelf, anderen en dat er daardoor ‘dingen’ kunnen veranderen. ‘Nou, kom maar op’ zegt ze. Ze is er klaar voor!

Ik vertel dat ik als kleurentolk de kleuren en de kleurkeuzes die ze tot nu toe heeft gemaakt vertaal in gebeurtenissen, persoonlijke kwaliteiten, valkuilen en behoeftes. We make een soort tijdslijn, inventariseren waar ze nu staat en welke ‘dingen’ haar gemaakt hebben tot de persoon die ze nu is.

Ze hoeft mij niets te vertellen, haar kleuren vertellen het verhaal. Maar deze dame vertelt graag en met veel humor.
We lopen 18 kleuren door, hier wil ik álles over weten. Wel/niet/nooit gedragen kledingstuk, wat voor cijfer, enz. We gaan van boven naar beneden en weer terug. ‘O toch ooit een jasje in die kleur gehad?’ ‘Op de bruiloft van je jongste broer, 1x gedragen?’ ‘Toch nog een tas van?’
Mooie en minder mooie verhalen komen boven drijven.

En dan blijkt zwart in 1 keer een hele belangrijke rol te spelen.
Deze kleurrijke dame is na haar huwelijk haar mooie kleuren gaan verstoppen en is zich gaan hullen in zwarte en donkere kleding. Ik vertel wat daar de reden van zou kunnen zijn en dit blijkt de spijker op z’n kop. Ze heeft haar eigen kleuren verstopt om zich dienstbaar op te stellen. Ten koste van zichzelf. Ze is zich aan gaan passen en kon daardoor niet tot volle bloei komen. Ergens onderweg is ze zichzelf kwijtgeraakt.
Slik, pijnlijk deze spiegel.

Maar nu werkt dat al een tijdje niet meer voor haar. Haar mooie kleuren willen weer gezien worden en ze is klaar om weer wat kleur te gaan bekennen.

We komen aan bij roze. Die kleur heeft ze 40 jaar geleden uit haar leven verbannen. Ik vertel dat het kan zijn dat ze zich niet gesteund heeft gevoeld of dat ze niet om..… Maar ze begint al te praten. Er komen verhalen over er altijd zijn voor een ander, over knokken voor, jezelf wegcijferen, geen steun krijgen, overleven en altijd de sterkste zijn. Over het lelijke en te dikke eendje dat ze zich altijd heeft gevoeld. En dat ze onlangs de foto’s terug keek en vond dat ze eigenlijk helemaal niet dik was!
‘Gek hè’, zegt ze nog. ‘Maar als dat altijd gezegd wordt.’
Pfff, slik, zeker.
Wat een mooi mens zit er voor me.

Ik opper of een beetje roze een goed begin kan zijn? ‘Misschien om te beginnen met een bloemetje, roze zeepje, sokken, een hemdje?’ Ik pak een mooie sjaal met roze en grijs en houd hem bij haar gezicht. Samen kijken we naar haar spiegelbeeld. Wat mooi, ze ziet het zelf ook. Ze slikt nog een keer, ‘eh, een bloemetje allee, maar voor de rest…’
‘Welke kleur zou je zelf toe willen voegen?’ vraag ik haar. Ze weet het zo een twee drie niet, maar dat het minder zwart en donker mag gaan worden daar zijn we het samen over eens!

Een maand later zie ik haar weer.
Even vrolijk als de vorige keer. Ze gaat gelijk vertellen over mensen die het nu wel érg bont hebben gemaakt (zijn ze nou helemaal?!) en waar ze eíndelijk nee tegen heeft durven zeggen.
Ze vertelt verder dat ze daarna heerlijk is gaan winkelen en zichzelf schandalig heeft verwend.
‘Je zal trots op me zijn’ zegt ze.
Ze heeft een gekleurd vestje gekocht.
‘O mag ik raden welke kleur?’ vraag ik.
‘Ja natuurlijk’.
‘Groen’ zeg ik.
‘Hè engerd, heb je tóch een glazen bol?!’ reageert ze.
Lachend vertel ik dat dit geen hocus pocus is maar dat dát nu de kracht van kleur is!

Groen is de kleur van grenzen aangeven, je hart volgen, ruimte voor jezelf en je eigen koers varen. Zo mooi om te zien dat het nooit te laat is om van kleur & koers te veranderen.

Wil jij ook meer inzicht in jezelf en weten waar jij nu staat?
Ben jij onderweg jezelf ook een beetje kwijtgeraakt?
Wil jij leren welke kleur je in kan zetten om tot volle bloei te komen en je eigen koers te varen?
Boek dan hier je Persoonlijke Colour Comfort Sessie.

Please follow and like us:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *