Not my cup of tea?!

‘José, we hebben je in het team besproken en we denken dat jij wel wat “ontspanningstherapie” kan gebruiken’.

Huh? Ik zit in het kamertje van dr. Brouwers, mijn revalidatiearts. We hebben een gesprek over de voortgang van mijn traject. ‘Ok, ik denk niet dat het wat voor me is maar ik wil het wel proberen’ zeg ik.
Ontspannen, pff ik kom hier om keihard te revalideren! Ik wil vooral doen!

Een week later stap ik een schemerige ruimte binnen. Er klinkt een ‘rustgevend’ muziekje en overal liggen matrasjes op de grond. Ik mag een plekje zoeken zegt de mevrouw. Staat daar nou een been tegen de muur? Nee, niet op letten….. Ik moet ontspannen gaan liggen en we gaan ons richten op de ademhaling. Voelen waar de ademhaling zit, voelen waar de pijn zit en daar naartoe ademen. Nou, die ademhaling die zit lekker hoog en die pijn, wat denk je zelf?!

Na een motorongeluk viel ik in een ravijntje van bijna 3 meter diep. Ik brak verschillende ruggenwervels waarvan er drie verbrijzeld waren. Ik wilde vooral niet te veel voelen want dan kon ik niet meer functioneren. Ik wilde door! Mijn oude baan weer terug, mezelf weer terug, mijn leven….. En dit hier? Zweverig gedoe, zonde van mijn tijd. Voor softies wat kijkt ze nou met een gelukzalige glimlach? Not my cup of tea!

Een aantal jaren later liep ik weer vast. ‘Je zit ook zoo niet in je lijf’ verweet de fysio mij! Ja, daar ging ik voor mijn lol toch niet in zitten?!

Ik ben nu zo’n 15 jaar en heel wat (levens) lessen verder…. Ik kom net terug van een lesje Body Balance en lees een hoofdstuk uit ‘Gewoon ademhalen’ van Dan Brulé. Echt een aanrader, zo bijzonder wat je met ademhalen kan bereiken!
En balans….
Balans is zo belangrijk maar is zeker niet iets statisch. Het is iets wat ik onderweg steeds verlies en ook weer terug vind.
Gelukkig raak ik nooit uitgeleerd!?

Please follow and like us:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.