STOP….ROOD!!!

Ze was net zo lekker onderweg toen er in 1 keer iemand keihard op haar rem leek te trappen! STOP NIET VERDER!!
Tjee zèg, wat gebeurde er?! Haar hart klopte in haar keel. En waar kwam dat stoplicht ineens vandaan?!
Pfff dit had ze niet zien aankomen!
Nadat ze een beetje van de schrik is bekomen start ze de auto. Gelukkig, hij doet het nog, alhoewel….hij maakt wel een vreemd geluid.

Ze besluit op de vluchtstrook te gaan staan en laat de andere weggebruikers voorgaan.
Gelukkig is de ANWB in de buurt en die schiet haar te hulp.
‘Dat wordt wel even sleutelen mevrouw en de auto is niet de jongste meer.’ Jaja….’Hoelang branden die rode lampjes op het dashboard al?’ vraagt de man.
Rode lampjes….UH…. tja, ze heeft geen idee, het valt haar nu pas op!

EN DOOR….
Ze laat de auto meenemen en besluit zonder auto verder te gaan.
De schrik zit nog in haar benen. En nu….HUH?….wat gek, rechtdoor is versperd.
Nouja zèg, voor haar dan!
Anderen lijken er geen last van te hebben en gaan vrolijk door alsof er niets aan de hand is.
Ze besluit de blokkade te negeren en al glibberend vervolgd ze haar weg. Ze ging zelfs een keertje onderuit, BAM plat op haar snufferd, AU!, maar ze krabbelde weer op.
Om zich heen kijkend of niemand het had gezien.
Pfff, Looser!

HUPPETEE DOORZETTEN!
Ze bleef stug door lopen, hopend op een betere weg want pfff…die weg was behoorlijk veranderd!
Ze spreekt zichzelf toe, ‘Huppetee, doorzetten’, dat ging toch altijd met niet al te veel moeite?!
Alle vrienden, familie en collega’s komt ze onderweg tegen…Hoi! Niemand lijkt er last van te hebben, dus besluit ze nog iets harder haar best te doen. Schoenen met meer grip, banden met een beter profiel,
misschien nog een rijvaardigheidstraining? Maar nee, nu loopt ze vast…. het is te glibberig. Haar schoenen zijn niet geschikt. Of zij is niet geschikt…. Ze heeft gefaald…. Die lat, daar komt ze niet meer bij.
Ze voelt zich ellendig, mislukt ook, ongeschikt, in de steek gelaten, door haar lichaam maar ook door iemand of iets anders.

EN NU?!
En nu staat ze daar weer, besmeurt op dat kruispunt. Ze weet het even niet meer.
En nu dan?! De keuze is stil blijven staan, linksaf of rechtsaf.
Maar die weg kent ze nog niet en ze ziet er weinig bekenden. De mensen die ze ziet, daar wil ze niet mee geassocieerd worden.
Het voelt als een gedwongen keuze, alsof iemand of iets dat voor haar heeft beslist.

ONAANTREKKELIJK
Vanochtend zag ze dat het plekje dat ze voor zichzelf had bedacht in de maatschappij in 1 keer bezet werd door iemand anders.
Ja dat deed pijn, maar ze houdt haar koof hoog…. Nee hoor, het gaat goed, of niet….
Ze heeft het gevoel dat ze gefaald heeft en haar eigenwaarde staat behoorlijk onder druk. Ze is teleurgesteld in zichzelf, het leven maar ook in andere mensen.
En als partner voelt ze zich ook geen aantrekkelijke partij meer.
Tjee ze was toch altijd best heel….uh…. anders?!
Als ouder lukt het ook niet zo lekker om alle ballen in de lucht te houden, aan zichzelf heeft ze immers haar handen vol! Hoe speelde ze dat vroeger in hemelsnaam klaar?!
En haar hoofd is continue in gevecht met haar lijf, vroeger waren die toch best een leuk setje samen?!
Ze zegt gewoon dat het prima gaat, kwestie van doorzetten en tijd. Ze lacht er ook nog bij, komt ze eindelijk aan die netflix serie toe.
‘NEPPERD’ zegt het stemmetje in haar hoofd.

OP DE ROTONDE
Is dit nu rouw vraagt ze zichzelf af?
Nee joh, er is toch niemand dood!
En depressief is ze niet, toch?!
Nouja, hoe dan ook, ze is niet blij. Daardoor zoekt ze anderen niet meer op en houdt ze hen op een afstand.
Uit frustratie en een gevoel van leegte gaat ze veel te veel snaaien, met als gevolg dikker worden en daar weer van balen. En soms ook iets meer drinken zodat de pijn ‘minder’ wordt, de scherpe kantjes er een beetje afgaan, zodat het allemaal wat dragelijker wordt!
Ja natuurlijk snapt ze zelf ook wel dat ze op een rotonde is beland. Het lukt haar nu even niet om een afslag te nemen.
En al die instanties die als doel hebben haar zo snel mogelijk weer aan ‘de praat’ te krijgen voelen alsof er contant iemand in haar nek staat te hijgen. Daar doet ze het zeker niet goed op!
Het voelt of iedereen haar wil zeggen sta je daar nu nog?!?!

ANDERS AANVLIEGEN
Maar nú is het tijd om het eens op een andere manier aan te vliegen.
Ze voelt het, ze weet het, ze is meer dan haar lijf of het plekje wat ze (niet meer) invult in deze maatschappij. Er zit meer in haar dan ze zich realiseert en dat wil ze ontdekken, dat moet boven water.
Ze wil weten waar ze weer blij van wordt en waar haar hart sneller van gaat kloppen. En daar gaat ze assistentie bij vragen, niet alles meer alleen doen!
Ze heeft van het gesprek een paar dingen onthouden; oprechte aandacht, de kracht van samen en dat er meer in haar zit dan ze nu denkt!
Ze wil een zinvol leven, een nieuwe route. Zichzelf opnieuw uitvinden, met open blik kijken naar alles wat er (nog) wel kan! Denken in mogelijkheden. Haar hart achterna, want die heeft ze lang genoeg genegeerd. Haar passie, unieke talenten en kwaliteiten, die moeten bovenwater komen.

ROZE IN DE HOOFDROL
Nu draait het eens een keer om haar, ze gaat zichzelf centraal stellen. Vanuit een liefdevolle, open houding en als het kan met een beetje meer.…glamour! JA!
Een beetje roze zei die mevrouw toch?! Gewoon, omdat ze dat waard is!
Kijken wat er nog meer in haar zit, hoe ze weer in controle kan zijn.
Door eerst stil te staan bij wat er nu is. Een beetje opruimen en ruimte maken voor nieuwe dingen die ze voorzichtig gaat verwelkomen.
Ze wil geen rode lampjes meer negeren maar beter voor zichzelf zorgen. Kijken en voelen wat ze nodig heeft om weer op weg te gaan.
En van daaruit verder, focussen op wat mag gaan komen.
Ze wil haar passie vinden en de kleuren van haar hart ontdekken.

GROEN
GROEN, het licht staat weer op groen! Groen de kleur van haar hartkompas.
Maar dat groene licht heeft ze zichzelf gegeven!
Het voelt nog wat onwennig, maar gaande weg krijgt ze meer zelfvertrouwen. Gelukkig, ze is het nog niet verleerd!
Heel voorzichtig probeert ze het in de 1e versnelling en als dat goed gaat schakelt ze door naar de 2e en met een grote glimlach door….

YOU GO GIRL!
‘I believe I can fly, I believe I can touch the sky’, klinkt er uit de speakers.
YES!
Daar gaat ze, op weg, met hernieuwde hoop, een nieuw doel en een nieuwe richting. Op haar tijd en op haar manier.
Met al haar mooie kleuren en met haar hart als richtingaanwijzer!
En die mevrouw, die wist dat ze het kon, zwaaide net zolang totdat ze uit het zicht was verdwenen.

Wil jij ook (weer) op weg en de richting van jouw hartkompas ontdekken?
Mail me dan voor een gratis kennismakingsgesprek.
Ik support je graag!

Please follow and like us:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *