Luister naar je lijf

Ze moest nog harder werken
Nog beter haar best doen
Nog meer leren
Nog meer geven
Nog meer sporten
Nog gezonder eten
Nog strenger zijn voor zichzelf
Nog een betere partner, moeder & dochter zijn
Nog meer nog meer nog meer…..
Het was nooit genoeg
Het was nooit goed genoeg
Het was nooit af

En nu was ze moe. Opgebrand.
Ze was klaar met vechten en het harde werken. Ze was teleurgesteld.
Teleurgesteld in zichzelf, haar lijf, het resultaat van haar harde werken en in anderen.
Maar ook verdrietig en boos.

Ze baalde van zichzelf.
Ze had zoveel gegeven.
Ontvangen? Dat vond ze lastig.
Het geven gaf haar bestaansrecht.
Ze deed haar stinkende best om liefde te verdienen.
Zelfliefde? Dat vond haar moeder altijd zo egoïstisch.

We gaan samen onderweg en tijdens de EFT sessie zei ze:
‘Ook al baal ik van mezelf, is het voor mij nooit genoeg, doe ik nooit genoeg en ben ik nooit genoeg toch ben ik bereid om van mezelf te gaan houden en wil ik leren mezelf te accepteren zoals ik ben.’
Het begin was was er….
Net als de tranen.

We willen vaak weg van oncomfortabele gevoelens en emoties. Pijntjes slikken we weg. Niet zo aanstellen en zeuren! Hup, én door! Focussen op het positieve.

We zoeken naar oplossingen buiten onszelf en verdoven onszelf met -van alles en nog wat- om maar niet te hoeven voelen. De signalen die we van ons lichaam krijgen negeren we.
Ik weet daar alles van.

Zo plegen we roofbouw en slaan we een stap over want wat als jouw lijf je daarmee iets wil vertellen? Wat als dat de manier is waarop je ziel met je praat?
Door eerder te luisteren naar dat stemmetje hoeft je lijf niet te gaan schreeuwen!

In oncomfortabele emoties zit een boodschap voor jou. Door stil te staan, eerlijk te kijken, te stoppen met (er tegen te) vechten & ontkennen en te (leren) accepteren & omarmen wat er is kan het oplossen….
Take care

Not my cup of tea?!

‘José, we hebben je in het team besproken en we denken dat jij wel wat “ontspanningstherapie” kan gebruiken’.

Huh? Ik zit in het kamertje van dr. Brouwers, mijn revalidatiearts. We hebben een gesprek over de voortgang van mijn traject. ‘Ok, ik denk niet dat het wat voor me is maar ik wil het wel proberen’ zeg ik.
Ontspannen, pff ik kom hier om keihard te revalideren! Ik wil vooral doen!

Een week later stap ik een schemerige ruimte binnen. Er klinkt een ‘rustgevend’ muziekje en overal liggen matrasjes op de grond. Ik mag een plekje zoeken zegt de mevrouw. Staat daar nou een been tegen de muur? Nee, niet op letten….. Ik moet ontspannen gaan liggen en we gaan ons richten op de ademhaling. Voelen waar de ademhaling zit, voelen waar de pijn zit en daar naartoe ademen. Nou, die ademhaling die zit lekker hoog en die pijn, wat denk je zelf?!

Na een motorongeluk viel ik in een ravijntje van bijna 3 meter diep. Ik brak verschillende ruggenwervels waarvan er drie verbrijzeld waren. Ik wilde vooral niet te veel voelen want dan kon ik niet meer functioneren. Ik wilde door! Mijn oude baan weer terug, mezelf weer terug, mijn leven….. En dit hier? Zweverig gedoe, zonde van mijn tijd. Voor softies wat kijkt ze nou met een gelukzalige glimlach? Not my cup of tea!

Een aantal jaren later liep ik weer vast. ‘Je zit ook zoo niet in je lijf’ verweet de fysio mij! Ja, daar ging ik voor mijn lol toch niet in zitten?!

Ik ben nu zo’n 15 jaar en heel wat (levens) lessen verder…. Ik kom net terug van een lesje Body Balance en lees een hoofdstuk uit ‘Gewoon ademhalen’ van Dan Brulé. Echt een aanrader, zo bijzonder wat je met ademhalen kan bereiken!
En balans….
Balans is zo belangrijk maar is zeker niet iets statisch. Het is iets wat ik onderweg steeds verlies en ook weer terug vind.
Gelukkig raak ik nooit uitgeleerd!?

Achter de schermen…..

Jemig Jo, doe je alleen maar leuke dingen’?! Die vraag kreeg ik pas. Eh…ja of nee… Nou ja ik probeer mijn leven kleur te geven. Te genieten van kleine en mooie dingen. Bijzondere momenten te verzamelen en het liefst met een gouden randje. Alleen of met fijne mensen. Gisteren was zo’n dag, heerlijk bootje gevaren in Noord-Holland. En vandaag? De andere kant van de medaille, ‘uitdeukdag’!
Geen zin in een kijkje achter de schermen? Lees dan niet verder!! “Achter de schermen…..” verder lezen

365 dagen met een smetje?!

Het was 21 juli 2000 en mijn partner en ik waren op vakantie op een Grieks eilandje.
We huurden een motorscooter en gingen heerlijk het eiland verkennen.
Toen wist ik nog niet dat deze vakantie mijn hele leven zou veranderen.
’s Morgens om 10 uur ging het mis, we gleden uit over een oliespoor en nadat we onze huidschade hadden opgenomen viel ik flauw in een betonnen greppel van 2,5 à 3 meter diep.
Tja, details zal ik besparen maar 3 weken na thuiskomst moest ik, met 100% instabiele wervelbreuken, voor 8 weken in een gipscorset.

“365 dagen met een smetje?!” verder lezen