Uit het Hart

‘Als we er klaar mee zijn dan stoppen we gewoon Peet’, hoor ik mezelf zeggen voor we uit de auto stappen. ‘Ja joh, we zien wel José, ik ben heel benieuwd’. Dat ben ik ook.
Een paar weken geleden belde ik vriendin Petra*. Ik wil haar meenemen naar de Hartenmakerij ter gelegenheid van de geboorte- en sterfdag van haar 2e dochtertje Lisa*. Een intens verdrietige gebeurtenis, nu 5 jaar geleden. Wat ze daarvan vindt? ‘Wauw José, zei ze nadat het even stil was, ‘dat vind ik wel heel bijzonder’. ‘Ik vind het heel mooi om samen te doen en wil graag iets maken voor op het grafje’ zegt ze uiteindelijk. En vandaag is het dan zover.

We lopen om de schuur heen en worden hartelijk welkom geheten door Astrid van de Hartenmakerij. Er zijn nog 2 dames voor de 1e keer en ze heeft even gewacht met de rondleiding. Verder lopen er nog een stuk of 6 anderen die goed de weg lijken te weten. Astrid legt alles goed uit. Niks moet in ieder geval, alles is goed. Dat klinkt goed, daar houden we van.

We kunnen kiezen uit allerlei gereedschap en stenen. Er zijn al voorbewerkte stenen die wat zachter zijn en heel makkelijk te bewerken. Peet en ik kijken elkaar aan; nah haha, niks voor ons. Daar kennen we elkaar goed genoeg voor! Wij komen om te bikkelen, huppakee aan de bak en geen geneuzel op de vierkante millimeter! Maar eerst krijgen we nog een rondleiding op de boerderij.

We zien de koeien, de melkrobot, de ‘vruchtbaarheidskliniek’ en de ‘kraamafdeling’. Ook de plek waar de te kleine kalfjes nog even bijgevoerd worden. Wat een fijne plek.

Ok, aan de bak. Petra, zo daadkrachtig als ze is, weet het al snel. Ja, deze steen moet het worden, een roze seleniet. Astrid zegt dat die misschien voor vandaag niet zo geschikt is maar dat ze die maar mee naar huis moet nemen. Ze zoekt gelijk een andere steen uit. Ja, een roze Chinese speksteen word het! Gewapend met grote hamer, beitel en andere attributen gaat ze naar buiten en zoekt een boomstam uit om aan te werken.

Ik sta te dralen bij de stenen. Nu ik, welke moet ik kiezen…. ‘De steen kiest jou uit’ zegt iemand tegen me. Hmm. Het wordt uiteindelijk een harde witte albast steen. Als je hem bewerkt laat hij licht door. Ja mooi! Als ik buiten kom is Petra al druk met de hamer en beitel in de weer. ‘Klinkt goed Peet’! Vind zei ook, ze heeft het naar haar zin.

We staan lekker in de zon met zicht op de kleine kalfjes. Pfff en nu? ‘Verbinden met de steen’ zegt iemand, nou ja kan ik even niks mee maar ik kijk en besluit ook maar een beetje te bikken. Niet echt effectief want de kop van de hamer vliegt er elke keer af haha. Maar dat bikken op die steen voelt en klinkt toch lekker! We hebben er lol om.

Dan hoor ik Petra zeggen; ‘hè, dat was niet de bedoeling’! Ik kijk op, ‘heel stuk afgebroken’ zegt ze.

Als ik kijk zie ik dat er inderdaad een heel stuk af is. ‘Jee Jo, dat was niet de bedoeling’ grapt ze nog een keer. Dat- was- niet- de bedoeling. Slik.…die woorden komen wel binnen. ‘Lisa’….Ik vraag naar de ander 2 gelijke brokjes die ernaast liggen, ook niet de bedoeling? De tweeling denk ik gelijk, slik en mooi. Toen Petra later namelijk weer zwanger bleek te zijn was ze in verwachting van een tweeling, ‘eentje extra’. Deze prachtige mannetjes zijn inmiddels 4. Waarschijnlijk waren ze er niet geweest als hun zusje er nog zou zijn, want 2 kinderen leek ze toen wel ‘ideaal’.

Ik ga weer verder met mijn eigen hart. Jan, een man die al geweldige dingen heeft gemaakt, geeft me wat goede tips en nog wat andere attributen. ‘Gewoon even proberen’ zegt hij. Ik besluit om het ruwe stuk met de littekens een onderdeel van het hart te laten zijn. Ondertussen staat Astrid bij Peet en ik zie ze een beetje kletsen en ze krijgt ook wat kleine instructies.

Dan is het tijd voor koffie met lekkers. We kletsen een beetje met de anderen en zijn onder de indruk van de mooie beeldhouwwerken die er staan. Astrid beweegt zich overal tussendoor. Heb je zin in een praatje over iets/niets of gewoon even een klankbord, het is allemaal goed. Ze werkt wat aan haar eigen project, geeft zo nodig wat instructies en weet op haar fijne en rustige manier iedereen een goed gevoel te geven.

We lunchen met elkaar en er zijn weer een paar anderen ‘hartenmakers’ gearriveerd. Petra en ik hebben eigenlijk geen tijd want we willen graag door met ons project en resultaat zien. Aan het eind van de dag polijsten we ons kunstwerk en vetten we het in. Stiekem zijn we best wel trots op het resultaat. Petra heeft een prachtig roze hart gemaakt. Het is hol en doet mij denken aan een baarmoeder. Jemig, zo mooi en symbolisch is het geworden. Ik zie dat de anderen er ook van onder de indruk zijn. Zelf is ze er ook erg blij mee. Het afgebroken stuk en de andere 2 stukjes gaan ook mee naar huis.

En ik? Ik ben trots en blij dat ik dat ruwe stuk met de littekens heb omarmd. En zo was het toch nog laat geworden. We nemen afscheid en er wordt gevraagd of we nog een keertje terugkomen. Dat doen we zeker, want we zijn er nog niet klaar mee! Astrid staat er met een mooie glimlach en ik zie dat ze geniet. ‘That’s Why’ lijkt ze te denken. Ze is zeker niet voor niets haar hart gevolgd en de Hartenmakerij begonnen.

Als we langs de schuur richting de auto lopen worden we begroet door allemaal vlinders. ’Jemig Peet, kijk dan, wauw!’ Er staan 2 vlinderstruiken en daar komen ze graag op af. Een geweldige afsluiting van deze bijzondere dag.

De volgende ochtend weet ik wat me te doen staat. Wat een mooie inzichten heb ik gisteren gekregen. Dat is dus wat er gebeurt bij de Hartenmakerij. Ik stuur Astrid nog even een berichtje. En mijn hart, dat is af, voor nu dan. Maar dat is pas echt af als het licht overal doorschijnt. Maar dat mag rustig, dat is mijn proces.

*Met toestemming geplaatst maar om privacyredenen zijn er namen gefingeerd.

Please follow and like us:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.